در آن دوره که این حادثه شکل گرفت ایده غالب ،جدائی و اختلاف بین طبقه کارگر و سرمایه دار بود ورویارویی آنها اجتناب ناپذیر تصور می شد وبه همین دلیل طی بیش از یک قرن بعد از آن ماجرا این روز به سمبل مبارزه و مقابله کارگران در مقابل کارفرمایان و سرمایه داران تبدیل گردید.نظریه پردازان مدافع کارگران برای تامین یک زندگی بهتر برای آنها تنها یک پاسخ داشتند.مبارزه به هر شکل ممکن تا نابودی نظام سرمایه داری و بر قراری عدالت مورد نظر خود.برای حفظ وضع موجود ،چه خونها که ریخته نشدوبرای برپایی عدالت ،چه دارها که برپا نگردید.نتیجتا"این رویکرد پاسخ حل مشکلات کارگری نبود،گرچه هنوز کسانی بر این طبل توخالی می زنند.وباید باور کنیم که این نظر به تاریخ پیوسته است و به دنبال نه یک راه، بل راه های متعدد باشیم.
به نظر می رسد که این بار اصل را بر اتحاد و یگانگی جامعه انسانی قراردهیم و راه ها و شیوه هایی را جستجو کنیم که به همدلی وهمکاری همه اقشار منجمله اتحاد کارگر و کارفرما منجر شود .البته قبل از آن باید به درک متقابلی از یکدیگر برسیم.کارفرمایان به کارکران نه به عنوان یک ابزار ازوسائل تولید،بلکه به مثابه یک عضوی از اجتماع و هم نوع خود بنگرندوسعادت معنوی و مادی جامعه مد نظر آنها باشدو کارگران هم در یابند که در یک جامعه انسانی ،داشتن تنوع صنفی و طبقاتی ناگزیر است و تولید بدون سرمایه و دارنده آن ،ممکن نیست وتنها با همدلی ،مشورت و قبول یکدیگر می توان جامعه ای آرمانی ساخت.
به نظر می رسد که این بار اصل را بر اتحاد و یگانگی جامعه انسانی قراردهیم و راه ها و شیوه هایی را جستجو کنیم که به همدلی وهمکاری همه اقشار منجمله اتحاد کارگر و کارفرما منجر شود .البته قبل از آن باید به درک متقابلی از یکدیگر برسیم.کارفرمایان به کارکران نه به عنوان یک ابزار ازوسائل تولید،بلکه به مثابه یک عضوی از اجتماع و هم نوع خود بنگرندوسعادت معنوی و مادی جامعه مد نظر آنها باشدو کارگران هم در یابند که در یک جامعه انسانی ،داشتن تنوع صنفی و طبقاتی ناگزیر است و تولید بدون سرمایه و دارنده آن ،ممکن نیست وتنها با همدلی ،مشورت و قبول یکدیگر می توان جامعه ای آرمانی ساخت.
